Ανακαλύφθηκε το μυστικό: Γιατί ο παπαγάλος παπαγαλίζει

Φως στο νευρωνικό μυστικό του
παπαγαλισμού έριξαν οι επιστήμονες.

Συγκεκριμένα ανακάλυψαν ότι η ικανότητα του παπαγάλου να μιμείται πιστά τους ήχους που ακούει στο περιβάλλον του, μεταξύ των οποίων τις ανθρώπινες φωνές, πιθανότατα κρύβεται στην μοναδική δομή μιας περιοχής του εγκεφάλου του.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Διαβάστε περισσότερα »

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος δρόμος μέσα σε έρημο- ΦΩΤΟ

Ο εθνικός δρόμος Tarim Desert Highway διασχίζει την έρημο Τακλαμακάν στην Κίνα.Το συνολικό μήκος της οδού είναι 552 χιλιόμετρα, εκ των οποίων περίπου τα 446 περνούν από ακατοίκητες περιοχές, ενώ οι οδηγοί διασχίζουν αμμόλοφους και θίνες που πολλές φορές φτάνουν και τα 20 μέτρα σε ύψος, θάβοντας στην κυριολεξία σε πολλά σημεία το δρόμο.
Προκειμένου να αποτραπεί αυτό το φαινόμενο οι αρχές φύτεψαν μια σειρά από δέντρα σε διάφορα σημεία έτσι ώστε η άμμος να σταθεροποιηθεί με τις ρίζες τους. Για πέντε χρόνια η κυβέρνηση πειραματίστηκε με διάφορα φυτά που θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε συνθήκες ερήμου.




ΠΗΓΗ: perierga.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Η μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο – Εκεί που οι κάτοικοι χτίζουν σπίτια, εκκλησίες και εστιατόρια κάτω από τη γη [εικόνες]

ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες φτάνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 846 χιλιόμετρα από την Αδελάιδα της Αυστραλίας βρίσκεται η Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου.


Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους η πόλη που το όνομά της στην γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει «λευκός άνθρωπος μέσα στην τρύπα» είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του Οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες.


Εκτός από το οπάλιο η Coober Pedy είναι μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο. Μέσα στις στοές υπάρχουν σπίτια, εκκλησία, εστιατόριο ακόμα και ξενοδοχείο.


Γνωστά ως «πιρόγες» τα σπίτια εκτός από φυσικό κλιματισμό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις κανονικές κατοικίες που βρίσκονται στην επιφάνεια της γης.

Διαβάστε περισσότερα »

Orient Express: Το μυθικό τρένο λειτουργεί ακόμη –Ένα πολυτελές 5άστερο όνειρο που ταξιδεύει στην καρδιά της Ευρώπης [εικόνες]

---

ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΖΩΗΣ

Το Orient Express δεν έχει γίνει γνωστό μόνο από το μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι. Ούτε από την πολυτέλεια που το χαρακτήριζε. Έμεινε γνωστό επειδή για δεκαετίες ήταν το βασικό μέσο μεταφοράς βασιλιάδων, πριγκίπων, πρωθυπουργών, αρχηγών Κρατών, μαζί με λαθρέμπορους, εγκληματίες, τυχοδιώκτες και πάσης φύσης τσαρλατάνους, που έψαχναν να βρουν τη δόξα και την περιπέτεια από την κοσμοπολίτικη Ευρώπη και το Παρίσι, στην Ανατολή και στην Κωνσταντινούπολη.

To περιβόητο τρένο δεν υπάρχει πιά, αλλά ένα νέο όχημα που έχει ακριβώς την εικόνα και την πολυτέλειά του κυκλοφορεί στην καρδιά της Ευρώπης.



Η πιο διάσημη γραμμή είναι το Venice Simplon Orient Express (VSOE) ένα 5άστερο τρένο πολυτελείας και συνδέει το Λονδίνο με το Παρίσι, την Βερόνα και καταλήγει στη Βενετία. Η διαδρομή από το Λονδίνο στη Βενετία διαρκεί 24 ώρες και στοιχίζει 2.050 λίρες το άτομο, την ημέρα, συμπεριλαμβανομένων των γευμάτων.



Η διαδρομή Λονδίνο-Βενετία γίνεται μια φορά την εβδομάδα μεταξύ Μαρτίου και Αυγούστου. Γίνονται και κάποια άλλα ταξίδια στη Ρώμη, την Κρακοβία, τη Βουδαπέστη, τη Στοκχόλμη ακόμη και την Κωνσταντινούπολη (1 φορά το χρόνο).


Δεν πρόκειται για το αυθεντικό Οριάν Εξπρές του 1883 το οποίο αποσύρθηκε οριστικά στις 12 Δεκεμβρίου 2009.Τα υπερπολυτελή τρένα της εταιρίας Sea Containers House, της ιδιοκτήτριας των μυθικών τρένων, ξεχωρίζει το «κλασικό» British Pullman, και το 4ημερο ταξίδι «Λονδίνο- Βενετία- Ρώμη», στο οποίο διασχίζει την βρετανική επαρχία, τις Ελβετικές Άλπεις, διανυκτερεύει για 2 ημέρες στη μαγευτική Βενετία και στη συνέχεια, παρέα και πάλι με το Orient Express, κατευθύνεται στη Ρώμη, την αιώνια πόλη.Οι επιβάτες ξεκινούν από το σιδηροδρομικό σταθμό Victoria Station στο Λονδίνο, από όπου ξεκινούν και τα περισσότερα τρένα της εταιρείας.



Καλοντυμένες παρέες ανθρώπων από κάθε γωνιά της γης κατακλύζουν την αποβάθρα. Η μοναδική ατμόσφαιρα, που αποπνέει το τρένο αιχμαλωτίζει τον επιβάτη. Φρέσκα φρούτα και λουλούδια τον καλωσορίζουν στην καμπίνα όπου το πανάκριβο ξύλο κυριαρχεί δημιουργώντας μια μοναδική αντίθεση με το γυαλιστερό χαλκό που δίνει λάμψη σε όλη την καμπίνα. Τα κρεβάτια είναι ενσωματωμένα στον τοίχο και την κατάλληλη στιγμή, ο προσωπικός  μπάτλερ θα φρόντιζε να τα κατεβάσει και να τα στρώσει με τα κατάλευκα λινά σκεπάσματα.



Το μπάνιο, που δεν υστερεί σε ευρηματικότητα και πολυτέλεια, μοιάζει εξωτερικά με μια μεγάλη ντουλάπα, που στο άνοιγμά της αποκαλύπτεται μια εύχρηστη ντουζιέρα, η τουαλέτα με το νιπτήρα και μια σειρά από κομψές συσκευασίες ειδών μπάνιου (σαπουνάκια, αφρόλουτρα κ.λπ.), που έχουν τοποθετηθεί με προσοχή.


 Ακολουθεί το δείπνο, όπου το Orient Express ξεπερνά ακόμη και τον ίδιο του το μύθο. Στους τοίχους κυριαρχούν οι ξύλινες μαρκετερί, ενώ βαριές βελούδινες κουρτίνες πέφτουν με χάρη πλάι στα παράθυρα. Τα τραπέζια είναι στολισμένα με λινά τραπεζομάντιλα και φίνες πορσελάνες ενώ τα κρυστάλλινα ποτήρια και τα ασημένια μαχαιροπίρουνα υπενθυμίζουν στον ταξιδιώτη, ότι ζει τη μοναδική εμπειρία του Orient Express. 



Το ταξίδι με το British Pullman από το Λονδίνο με διαδρομή ανάμεσα στη Γαλλική επαρχία, τις ελβετικές Άλπεις, τη Βενετία και τελικό προορισμό τη Ρώμη, διαρκεί 4 ημέρες (3 νύχτες) και χωρίς τη διήμερη διαμονή στη Βενετία, θα σας κοστίσει περίπου 2.660 ευρώ. Υπάρχουν εκπτώσεις της τάξης του 35%, αν η κράτηση γίνει πολύ νωρίτερα και on line. Για κρατήσεις ξενοδοχείων σε διάφορες πόλεις, η εταιρία προσφέρει ειδικά πακέτα στους επιβάτες. Ωστόσο, θα πρέπει να γνωρίζετε πως υπάρχουν και φθηνότερες διαδρομές που ξεκινούν από τα 250 ευρώ το άτομο.

•Ενδεικτικό μενού:-Αστακοουρά με σάλτσα από brandy-Ψητά ή βραστά λαχανικά-Ψητή πάπια με λευκές τρούφες-Μικρές κολοκύθες σωταρισμένες με «χρυσά» κρεμμύδια-Εκλεκτά Γαλλικά τυριά-Πικρή σοκολάτα και παγωτό περγαμόντο-Καφές Κολομβίας


Tο τρένο στον σταθμό πουλάει τα πιάτα του και τα φλυτζάνια του σε πολύ προσιτές τιμές.



Το πρωτότυπο Οριάν Εξπρές

Η ιστορία του ξεκινά στις 4 Οκτωβρίου 1883, όταν μια αμαξοστοιχία αναχώρησε από τον σταθμό του Παρισιού με προορισμό τη μακρινή Ρουμανία. Το τρένο ονομαζόταν «Orient Express» και μετέφερε 40 επιβάτες που είχαν προσκληθεί από τον Βέλγο George Nagelmacker που είχε συλλάβει την ιδέα του ταξιδιού στην Ευρώπη με πολυτελή τρένα.

Μαζί τους ταξίδευε και ο δημοσιογράφος Henri Stefan Opper de Blowitz, ο ανταποκριτής των λονδρέζικων «Times», που διάνθιζε τις ανταποκρίσεις του με συνεντεύξεις μεγάλων προσωπικοτήτων, όπως του βασιλιά της Ρουμανίας Καρόλου και του σουλτάνου Abdul Hamid II, του τότε κυβερνήτη της Τουρκίας, που έδωσαν «φτερά» στην ιδέα του Nagelmacker.

Παρά τις αρχικές δυσκολίες που συναντούσαν οι επιβάτες, καθώς έπρεπε να διασχίσουν με φέρι το Δούναβη και να μεταφερθούν στη Βάρνα της Βουλγαρίας με ένα τοπικό τρένο για να καταλήξουν με πλοίο στην Κωνσταντινούπολη, το ταξίδι με το Orient Express έγινε παιχνιδάκι, όταν στις αρχές του 1900, οι γραμμές των τρένων εκσυγχρονίστηκαν και το ταξίδι των 1.800 μιλίων διαρκούσε μόλις 3 ημέρες!

Όλη η αφρόκρεμα των αρχών του περασμένου αιώνα ταξίδευε με ταχύτητα μέσα σε υπερπολυτελή βαγόνια στη Βιέννη, στο Βουκουρέστι ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη, που τότε ήταν ο απόλυτος ταξιδιωτικός προορισμός. Έτσι, το Orient Express βαφτίστηκε «Το τρένο των βασιλέων που είναι και ο βασιλιάς των τρένων»!
Ο ποιητής Γκιγιόμ Απολιναίρ ξαπλωμένος στα βελούδα του Orient Express


•Περισσότερες πληροφορίες για τα ταξίδια των τρένων Orient Express θα βρείτε στο site:http://www.orient-express.com ή στη διεύθυνση Sea Containers House, 20 Upper Ground, London SEI 9PE, τηλ: 020-7805 5060, fax: 020-7805 5908.

Aπό την ταινία Εγκλημα στο Orient Express στην οποία παίζει η αφρόκρεμα των σταρ της εποχής

Διαβάστε περισσότερα »

Πόσες απομονωμένες φυλές ιθαγενών υπάρχουν στον κόσμο; Αγνωστοι πολιτισμοί κρυμμένοι στη ζούγκλα

---

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΜΑΖΟΝΙΟ

Η πρόσφατη εμφάνιση μίας μέχρι πρότινος άγνωστης απομονωμένης φυλής ιθαγενών στον Αμαζόνιο, έφερε στο φως έναν κρυμμένο πολιτισμό, εγείροντας ταυτόχρονα ερωτήματα, για το πόσες τέτοιες φυλές έχουν απομείνει στον πλανήτη και πώς ζουν.
Η φυλή που εμφανίστηκε στον Αμαζόνιο, φαίνεται πώς εκδιώχθηκε από τα εδάφη της στο Περού από εμπόρους ναρκωτικών ή παράνομους υλοτόμους που ήθελαν τη γη τους.
Ωστόσο για πρώτη φορά έκαναν μία προσπάθεια να επικοινωνήσουν με τον «έξω» κόσμο. Ο Τζαμινάβα Χόσε Κορία, μέλος της φυλής Ashaninka ο οποίος κατάφερε να μιλήσει μαζί τους, εξηγεί ότι η φυλή αναζητούσε όπλα και συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσει τις απειλές: «Ελεγαν ότι δέχονταν επίθεση από μη γηγενείς και ότι πολλοί από αυτούς είχαν πεθάνει εξαιτίας γρίπης και διφθερίτιδας»
Οι συγκεκριμένοι ιθαγενείς, αποτελούν μόλις μία από τις αμέτρητες άγνωστες φυλές που υπάρχουν στον κόσμο και πιθανότατα κρύβονται στα τροπικά δάση.
Σύμφωνα με δημοσίευμα στο New Scientist, κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα πόσες ακόμη απομονωμένες φυλές υπάρχουν στον κόσμο. Σε μια πρόχειρη εικασία, πιθανώς να υπάρχουν περισσότερες από 100, οι περισσότερες από τις οποίες βρίσκονται κυρίως στην Αμαζονία και τη Νέα Γουινέα, σύμφωνα με τη Ρεμπέκα Σπούνερ, της Survival International, μιας οργάνωσης με έδρα το Λονδίνο που υποστηρίζει τα δικαιώματα των αυτοχθόνων λαών.
Η καταμέτρηση της Βραζιλίας είναι πιθανό να είναι η πιο ακριβής. Η κυβέρνηση έχει εντοπίσει περίπου 77 απομονωμένες φυλές μέσω επιτόπιων δειγματοληπτικών ερευνών, και μιλώντας με άλλες αυτόχθονες φυλές σχετικά με τους γείτονές τους.
Πιστεύεται ότι υπάρχουν και άλλες 15 απομονωμένες φυλές στο Περού, μερικές ακόμη σε άλλες χώρες του Αμαζονίου, δεκάδες στην ινδονησιακή πλευρά του νησιού της Νέας Γουινέας και μάλλον δύο φυλές στα νησιά Ανταμαν στα ανοικτά των ακτών της Ινδίας. Μπορεί επίσης να υπάρχουν κάποιες στην Μαλαισία και την Κεντρική Αφρική.
Οσο για την επαφή τους με τον «έξω κόσμο» οι περισσότεροι είχαν μια μικρή, τουλάχιστον έμμεσα. «Πάντα υπάρχει κάποια επαφή με άλλες απομονωμένες φυλές, που έχουν επαφή με άλλους αυτόχθονες πληθυσμούς, oι οποίοι με τη σειρά τους έχουν επαφή με τον έξω κόσμο» εξηγεί η Σπούνερ.
Πολλές από τις φυλές του Αμαζονίου επιλέγουν να αποφεύγουν την επαφή με τον έξω κόσμο, επειδή είχαν δυσάρεστες συναντήσεις στο παρελθόν. Η Mashco-Piro, για παράδειγμα, εγκατέλειψε τη γη της και κρύφτηκε στα δάση, όταν οι εταιρείες καουτσούκ έσφαξαν το λαό της στις αρχές του 20ου αιώνα. Για το λόγο αυτό, μερικοί ερευνητές αναφέρονται σε τέτοιες φυλές ως «εθελοντικά απομονωμένες».
Πιο πρόσφατες επιδρομές, κυρίως από τους ανθρακωρύχους, ή εργαζόμενους στον τομέα του πετρελαίου και της υλοτομίας, μπορεί να έχουν ενισχύσει την ξενοφοβία των φυλών. Το 1995, πετρελαιοπηγές καταπατούσαν την πατρίδα των Huaorani στο Ανατολικό Περού.
Στο Περού, οι νόμοι απαγορεύουν στους ξένους να έρχονται σε επαφή με τις απομονωμένες φυλές, στις περισσότερες περιπτώσεις. Παρέχουν επίσης προστατευόμενες περιοχές όπου οι φυλές μπορούν να ζήσουν ειρηνικά - αλλά υπάρχουν παραθυράκια στο νόμο που επιτρέπουν το πετρέλαιο και τα ορυχεία στην περιοχή. Η Βραζιλία έχει παρόμοιους νόμους και πολιτικές που επιτρέπουν την επαφή μόνο σε περίπτωση κινδύνου.
Ορισμένες φυλές επιλέγουν μόνες τους να τερματίσουν την απομόνωση τους, αφού συχνά, αισθάνονται πιεσμένoι από τον πολιτισμό που καταπατά τις περιοχές τους, εξηγεί η Σπούνερ. Το Survival International έχει καταγράψει ορισμένες περιπτώσεις όπου οι οικισμοί έχουν ισοπεδωθεί και οι φυλές σκοτώνονται. Ετσι οι επιζώντες νιώθουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παραδοθούν στον πολιτισμό.
Αλλες φυλές μπορεί να επιδιώξουν την επαφή με τον έξω κόσμο, επειδή αρχίζουν να εμπιστεύονται τις προθέσεις τους: «Από τη στιγμή που οι φυλές πιστεύουν ότι μπορεί να έχουν κάποια ειρηνική επαφή, τότε θέλουν κάποια εξωτερική αλληλεπίδραση. Είναι ένα ανθρώπινο γνώρισμα να θέλουμε να διευρύνουμε τις επαφές μας. Η σύγχρονη ιατρική, τα μεταλλικά εργαλεία και η εκπαίδευση ασκούν ισχυρή έλξη» εξηγεί η Σπούνερ.
Αυτό όμως δεν έχει πάντα καλό αντίκτυπο, αφού συχνά οι φυλές αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με πρωτόγνωρες ασθένειες επειδή εκτίθενται σε νέα παθογόνα. Δεν είναι ασυνήθιστο ο μισός πληθυσμός της φυλής να πεθαίνει από ασθένεια του αναπνευστικού συστήματος. Επίσης, οι νέες φυλές συχνά καταλήγουν στο χαμηλότερο σκαλί της πολιτισμένης κοινωνίας στην οποία θα ενταχθούν, γεγονός αποτρεπτικό για αυτούς.

Διαβάστε περισσότερα »

Η πρώτη προσεδάφιση ανθρώπου στη Σελήνη

Η 20η Ιουλίου 1969 είναι ημερομηνία ορόσημο για την ιστορία της ανθρωπότητας, καθώς για πρώτη φορά ανθρώπινο ον πάτησε το πόδι του σε άλλο πλανήτη και συγκεκριμένα στη Σελήνη. Ήταν δύο από τα μέλη της αμερικανικής διαστημικής αποστολής Απόλλων 11, οι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και Έντουιν Μπαζ Όλντριν.
 Υπάρχουν, βεβαίως, και αυτοί που αντιλέγουν, ισχυριζόμενοι ότι αποστολή ανθρώπου στη Σελήνη δεν έγινε ποτέ και ότι όλα ήταν μια καλοστημένη χολιγουντιανή παράσταση, προκειμένου να αναστηλωθεί το πεσμένο γόητρο της NASA, που είχε τρωθεί από τις διαστημικές επιτυχίες των Σοβιετικών. Οι θεωρίες αυτές βασίζονται σε κάποιες ενδείξεις, αλλά εξακολουθούν να παραμένουν σε επίπεδο συνωμοσιολογίας, είδος που ανθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
 Το διαστημικό πρόγραμμα Απόλλων της NASA ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1967 με στόχο την αποστολή ανθρώπου στη Σελήνη έως το τέλος της τρέχουσας δεκαετίας, όπως είχε προϊδεάσει τον κόσμο ο αμερικανός πρόεδρος Τζον Κένεντι. Στις 16 Ιουλίου 1969 όλα ήταν έτοιμα για το μεγάλο κατόρθωμα. Στο ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλώριδας είχε συγκεντρωθεί πάνω από 1.000.000 κόσμου για να παρακολουθήσει την εκτόξευση, ενώ σε 700.000.000 υπολογίζονται όσοι «καρφώθηκαν» μπροστά στους δέκτες των τηλεοράσεων. Η αγωνία είχε φθάσει στο κατακόρυφο.

Ο πύραυλος - φορέας Κρόνος 5 μετέφερε το διαστημόπλοιο «Κολούμπια» και τη σεληνάκατο Αετός. Το πλήρωμα της διαστημικής αποστολής ήταν τριμελές και αποτελείτο από τους αστροναύτες Νηλ Άρμστρονγκ (αρχηγός της αποστολής), Έντουιν «Μπαζ» Όλντριν (κυβερνήτης της σεληνακάτου) και Μάικλ Κόλινς (κυβερνήτης του διαστημοπλοίου). Και οι τρεις τους ήταν 39 ετών, έμπειροι πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών και δοκιμασμένοι αστροναύτες.
 Η εκτόξευση έγινε στις 17:32 ώρα Ελλάδας. Όλα εξελίχθηκαν ομαλά, σύμφωνα με το πρόγραμμα, έως τις 20 Ιουλίου, όταν άρχισε το δυσκολότερο σκέλος της αποστολής. Η σεληνάκατος θα έπρεπε να αποκολληθεί από το διαστημόπλοιο και να πάρει πορεία προς τη Σελήνη και συγκεκριμένα προς τη Θάλασσα της Ηρεμίας, το μέρος που είχε επιλέξει η NASA για την προσελήνωση. Η διαδικασία ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία. Κατά τη διάρκεια της πορείας της σεληνακάτου προς τη Σελήνη το αυτόματο σύστημα πλοήγησης υπέστη βλάβη και ο κυβερνήτης Άρμστρονγκ ανέλαβε να πιλοτάρει το σκάφος με το χειροκίνητο σύστημα. Κατόρθωσε να το προσεληνώσει οριακά στις 22:17:30 ώρα Ελλάδας, έχοντας καύσιμα μόνο για 30 δευτερόλεπτα.
 Το πλήρωμα του Apollo 11Λίγες ώρες αργότερα ήλθε η μεγάλη στιγμή. Ο Νιλ Άρμοστρονγκ άνοιξε την πόρτα της σεληνακάτου στις 4:56 ώρα Ελλάδας της 21 Ιουλίου (9:56 της 20ης Ιουλίου ώρα Αμερικής), κατέβηκε τη μικρή σκάλα και πάτησε το πόδι του στη Σελήνη. «Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα» είπε στο Κέντρο Ελέγχου του Χιούστον. Ο Όλντριν τον ακολούθησε αναφωνώντας: «Υπέροχη… Υπέροχη Μοναξιά!». Πρώτο τους μέλημα ήταν να συνηθίσουν να περπατούν σαν τα καγκουρό, εξαιτίας της έλλειψης της βαρύτητας.
 Στη συνέχεια και για τις επόμενες δυόμιση ώρες στρώθηκαν στη δουλειά: συνέλεξαν υλικό, τράβηξαν φωτογραφίες, κράτησαν σημειώσεις και εγκατέστησαν μηχανήματα για παρατηρήσεις. Τοποθέτησαν την αμερικανική σημαία και μια πλακέτα εκ μέρους όλης της ανθρωπότητας, που απεικόνιζε τα δύο ημισφαίρια και έγραφε: «Είμαστε άνθρωποι από τον Πλανήτη Γη, οι πρώτοι που πάτησαν το πόδι τους στη Σελήνη. Ήρθαμε με ειρηνικό σκοπό εκ μέρους όλης της ανθρωπότητας. Ιούλιος 1969 μ.Χ.».

Η αποστολή τους σε αυτό το σημείο είχε λήξει. Οι δύο αστροναύτες επέστρεψαν στη σεληνάκατο με φορτίο 22 κιλών από το υλικό που συνέλεξαν. Ξεκουράστηκαν για επτά ώρες και αφού ξεπέρασαν κάποια μικροπροβλήματα, πυροδότησαν τον «Αετό» για το ταξίδι της επανόδου στο διαστημόπλοιο Κολούμπια, που κινούταν σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη με τον αστροναύτη Κόλινς. Η πρόσδεση ήταν επιτυχημένη και οι τρεις αστροναύτες με το Κολούμπια ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής στη Γη, που διάρκεσε τρεις μέρες.
 Στις 18:50:35 ώρα Ελλάδος της 24ης Ιουλίου 1969 ο θαλαμίσκος προσθαλασσώθηκε 210 ναυτικά μίλια νότια της Ατόλης Τζόνσον στον Ειρηνικό Ωκεανό. Η πρώτη επίσκεψη του ανθρώπου στη Σελήνη είχε αίσιο τέλος. «Ήταν η πιο σημαντική εβδομάδα της παγκόσμιας ιστορίας από την εποχή της Δημιουργίας» δήλωσε συνεπαρμένος ο Πρόεδρος Νίξον.
 Οι τρεις αστροναύτες περισυνελέγησαν από το πολεμικό πλοίο Χόρνετ και τέθηκαν αμέσως υπό αυστηρή καραντίνα. Πήραν εξιτήριο στις 13 Αυγούστου κι έγιναν δεκτοί με τιμές από τον Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον και από τον συμπατριώτη μας Αντιπρόεδρο Σπύρο Άγκνιου. Την ίδια μέρα έγιναν παρελάσεις προς τιμήν τους σε Νέα Υόρκη, Σικάγο και Λος Άντζελες.
 Το πρόγραμμα Απόλλων συνεχίστηκε έως το 1972 με πέντε επιτυχημένες αποστολές στη Σελήνη (Απόλλων 12, 14, 15, 16, 17) και μία αποτυχημένη (Απόλλων 13).

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Αμαζόνιος ήταν... βοσκοτόπια: Ερευνητές αποκαλύπτουν το άγνωστο παρελθόν του τροπικού δάσους

ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ ΠΡΙΝ 2.000 ΧΡΟΝΙΑ

Μπορεί πλέον να αποτελεί τον μεγαλύτερο πράσινο «πνεύμονα» του πλανήτη μας, ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατες ανακαλύψεις, κάποτε το τροπικό δάσος του Αμαζονίου είχε εντελώς διαφορετικό κλίμα και μάλιστα χρησιμοποιούνταν ως... βοσκότοπος.
Οπως επισημαίνουν οι ερευνητές, το τροπικό δάσος δημιουργήθηκε πριν από μόλις 2.000 χρόνια εξαιτίας μιας απότομης κλιματικής αλλαγής που συνέβη τότε.
Οπως αναφέρουν, το μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής, όπου βρίσκεται σήμερα το τροπικό δάσος του Αμαζονίου, ήταν καλυμμένο με γρασίδι το οποίο εξελίχθηκε σε πλούσια βλάστηση και τελικά σε ζούγκλα καθώς το κλίμα γινόταν όλο και πιο υγρό με το πέρασμα των χρόνων.
Οπως αναφέρει ο επικεφαλής της μελέτης Τζον Κάρσον, από το Πανεπιστήμιο Ρίντινγκ στη Βρετανία, μιλώντας στην Daily Mail: «το κυρίαρχο οικοσύστημα έμοιαζε περισσότερο με σαβάνα, παρά με το τροπικό δάσος που βλέπουμε σήμερα»
Οι επιστήμονες μελέτησαν τεχνητές χωματουργικές εργασίες, που αποκαλύφθηκαν από πρόσφατες καταγραφές στη Βολιβία, που περιλάμβαναν χαντάκια μήκους 1.100 μέτρων και μέχρι 3 μέτρα βάθος και 4 μέτρα πλάτος.
Επίσης σε αρχαία ιζήματα λιμνών, οι ερευνητές βρήκαν μεγάλες ποσότητες γύρης χλόης, καθώς και στοιχεία που αποδεικνύουν ότι στην περιοχή γινόταν καλλιέργεια αραβοσίτου.
Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιεύτηκε στο PNAS, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το πλούσιο τροπικό δάσος που υπάρχει σήμερα, δεν υπήρχε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια και οι ντόπιες φυλές δεν ήταν κυνηγοί του δάσους, αλλά γεωργοί και κτηνοτρόφοι.

Διαβάστε περισσότερα »

Η σκανδαλιστική ιστορία του μπικίνι -Πώς το εμπνεύστηκε ο δημιουργός του και ποια η σχέση του με την... πυρηνική βόμβα [εικόνες]

---

ΤΟ ΕΝΔΥΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΟΣΟ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ

Σήμερα συμπληρώνονται 68 χρόνια από την ημέρα που έκανε το ντεμπούτο του το δημοφιλέστερο ένδυμα του καλοκαιριού: Το μπικίνι.

Και μπορεί σήμερα όλες οι γυναίκες να θεωρούν αυτονόητο ότι για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα θα βάλλουν το μπικίνι τους, ωστόσο το 1946 δεν βρισκόταν ούτε μια που θα να θέλει να παρουσιάσει την... εφεύρεση του Λουί Ρεάρ.

Μέχρι τότε οι γυναίκες ναι μεν φορούσαν μαγιό δύο κομματιών, ωστόσο ήταν τόσο μεγάλα που το μόνο που άφηναν ακάλυπτο ήταν ένα μικρό τμήμα της κοιλιάς.

Ο Ρεάρ όμως, ένας πρώην μηχανικός αυτοκινήτων, του οποίου η οικογένεια είχε ένα κατάστημα εσωρούχων, παρατήρησε ότι οι γυναίκες στις παραλίες της Γαλλίας που βρέχονταν από τη Μεσόγειο, δίπλωναν όσο μπορούσαν τα μαγιό τους για να «δει» μεγαλύτερο μέρος του κορμιού τους ο ήλιος. Αυτή ακριβώς η παρατήρηση του έδωσε την ιδέα για το μπικίνι, το οποίο πήρε το όνομά του από την ατόλη (κοραλλιογενές νησί) «Bikini», όπου οι ΗΠΑ εκείνη την εποχή ξεκινούσαν να δοκιμάζουν την πυρηνική βόμβα.

Ο Ρεάρ επέλεξε να δώσει στο μαγιό που έφτιαξε αυτό το όνομα  της ατόλης, γιατί πίστευε ότι με το να δημιουργήσει το μικρότερο... κοστούμι θαλάσσης που είχε κατασκευαστεί ποτέ στον κόσμο (για τη δημιουργία του απαιτούνταν μόνο 30 ίντσες υφάσματος) θα προκαλούσε σοκ  αλλά και αντιδράσεις στην παγκόσμια κοινότητα ανάλογες με εκείνες που είχε προκαλέσει η πυρηνική βόμβα.

Η ιδέα του Ρεάρ, όπως σημειώνει το Bussiness Insider, ήταν εξαιρετικά επίκαιρη την εποχή εκείνη, καθώς οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ξεχύνονταν στις παραλίες για να απολαύσουν τον ήλιο για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά δηλαδή από μια μακρά περίοδο κατά την οποία οι Ναζί και οι καταστροφές εμπόδιζαν την ηλιοθεραπεία.

«Θυμάμαι ότι κανείς δεν είχε πάει στην παραλία για χρόνια», είχε πει ο Τζέιμι Σάμερ συγγραφέας μόδας. «Οι άνθρωποι λαχταρούσαν τις απλές χαρές που προσφέρει η θάλασσα και ο ήλιος. Για τις γυναίκες, το να φορέσουν ένα μπικίνι σηματοδοτούσε κάποιου είδους απελευθέρωση. Δεν υπήρχε κανένα σεξουαλικό υπονοούμενο πίσω από το μπικίνι. Αντίθετα ήταν κάτι σαν μια γιορτή ελευθερίας και επιστροφής στις χαρές της ζωής».

Ομως, για να είναι επιτυχής η εφεύρεση του Ρεάρ, θα έπρεπε αναγκαστικά να ξεπεραστούν τα συντηρητικά κοινωνικά ήθη που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο. Ο δημιουργός του διασημότερου μαγιό προσπάθησε να εισάγει το μπικίνι σε μια εκδήλωση μόδα στην πισίνα Molitor στο Παρίσι. Ωστόσο, καμία επαγγελματίας μοντέλο δεν ήταν πρόθυμη να το φορέσει. Ετσι, ο Ρεάρ απευθύνθηκε στην 19χρονη Γαλλίδα στρίπερ Μισελίν Μπερναντίνι, η οποία εργαζόταν ως χορεύτρια στο δημοφιλές Casino de Paris η οποία και τελικά το φόρεσε.

Το μπικίνι που φόρεσε η Μπερναντίνι ήταν φτιαγμένο από ύφασμα με τυπώματα εφημερίδων που έκαναν αναφορά στον δημιουργό του διασημότερου μαγιό στην Ιστορία. Η στρίπερ φωτογραφήθηκε με την δημιουργία του Ρεάρ, κρατώντας στο χέρι της ένα σπιρτόκουτο, θέλοντας να δείξει ότι το μπικίνι ήταν τόσο μικρό που μπορούσε να χωρέσει ακόμη και σε αυτό το μικρό κουτάκι.

O Ρεάρ με την Μπερναντίνι

Η επιτυχία ήταν τεράστια. Η Μπερναντίνι έλαβε 50.000 γράμματα θαυμαστών της που την εκθείαζαν για το γεγονός ότι έγινε η πρώτη γυναίκα που φόρεσε αυτό το σκανδαλώδες ένδυμα.

Στις ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, οι αρχές αρχικά απαγόρευσαν το μπικίνι και απομάκρυναν από τις παραλίες όσες τουρίστριες το φορούσαν. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του 1950 το μπικίνι δεν ήταν αποδεκτό ένδυμα ούτε στις ΗΠΑ.

Ολα αυτά άλλαξαν από το 1960, όταν το μπικίνι έγινε αναπόσπαστο μέρος της αμερικανικής λαϊκής κουλτούρας. Τότε βγήκε και το τραγούδι «Itsy Bitsy Teeny Weeny Yellow Polka Dot Bikini» που ερμήνευσεη η ηθοποιός Ανέτ Φουνιτσέλο στην ταινία «Beach Party».
Η εξέλιξη του μπικίνι ανά δεκαετίες

Το '40

Το '50

Το '60

Το '70

Το '80

Το '90

Διαβάστε περισσότερα »